Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο και οι καινούριες είναι ΚΟΛΑΣΗ!!! (by mosquito)

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο και οι καινούριες είναι ΚΟΛΑΣΗ!!! (by mosquito)

Από Αναστασία Κουνούπη10906568_10205658332326981_1872153672426738456_n

 1394460_226131704212884_1668768357_n

Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, παρόλο που δεν το έχω καθόλου με τη εν λόγω γιορτή, πάντα με πιάνει μια διάθεση περί ανάλυσης του έρωτα, του πάθους και όλων των συμπαρομαρτούντων δαιμονίων.

Θυμάμαι την ιστορία της Ιωάννας  με τον Ανδρέα. Ο ορισμός του έρωτα. Τα έζησαν όλα, και τα καλά και τα κακά, και τα παθιάρικα και τα ζηλόφθονα, και τα τρυφερά και τα hard… και τα ρούχα μαζί που πλύθηκαν και είχανε γίνει ροζ.

Κούκλα, ψαγμένη αλλά απαιτητική και «δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου» η μία, κούκλος, εξωστρεφής, αλλά αρκούντως μπερμπαντάκος ο άλλος. Μυαλά πανομοιότυπα, προσανατολισμένα σε διαφορετικές κατευθύνσεις αλλά με κοινές αφετηρίες, είχαν ένα κώδικα επικοινωνίας μεταξύ τους παραδειγματικό. Όταν ήταν στα καλά τους χαιρόμουν να τους βλέπω. Υπήρχε μία αδιαμφισβήτητη  χημεία που ακτινοβολούσε από μίλια μακριά.

Η ιστορία ξεκίνησε όταν στάμπαρε την Ιωάννα ο Ανδρέας και άρχισε να την πολιορκεί με μαθηματικές κινήσεις και επίμονα. Η Ιωάννα ήταν σε άλλη σχέση, υγιέστατη και σοβαρή, αλλά ο Αντρέας δεν μασούσε από τέτοια. Ήταν ένας από το γνωστό είδος «κυνηγών», που δεν είχε ιερό και όσιο, και απλά είχε βάλει στο μάτι μία ωραία γυναίκα. Το να τη χωρίσει από τον άλλον και να τη ρίξει στο κρεβάτι του ήταν θέμα χρόνου. Άργησε και κόπιασε πολύ, αλλά τα κατάφερε. Την έριξε, την τρέλανε και τρελάθηκε και αυτός μαζί της. Και η ιστορία κράτησε πολύ, πράγμα που δεν περίμενα από τον Αντρέα. Και ο Ανδρέας ανακάλυψε την «Αμερική» ή αλλιώς τον έρωτα και η Ιωάννα τα έδωσε όλα, ΟΛΑ όμως!!! Και όλα για αρκετό καιρό ήταν έντονα και δυναμικά και τρυφερά και αληθινά και ονειρικά.

Πίστεψα στη διάρκειά τους. Κάποιες στιγμές νόμιζα πως ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. ΝΟΜΙΖΑ…και ΝΟΜΙΖΑΝ…Γιατί ο καιρός πέρασε και ο ένας άρχισε να επιστρέφει στις γνωστές αγαπημένες συνήθειες του «κυνηγιού» των απανταχού θηλυκών (πρώτα βγαίνει η ψυχή και ύστερα το χούι άλλωστε)…γιατί ο καιρός πέρασε και η άλλη άρχισε να βαριέται το χούι του Ανδρέα και τον πόνο που της προκαλούσε…γιατί ο καιρός πέρασε και δε συγχωρούσαν πια ο ένας τα λάθη του άλλου, απλώς ξενέρωναν κάθε φορά που τα εντόπιζαν… γιατί ο καιρός πέρασε και ο έρωτας άρχισε να ξεφουσκώνει …γιατί…γιατί…γιατί… Γιατί, μήπως πάντα έτσι δε γίνεται;;;

Και τελικά τι είναι ο έρωτας και τι τον τρέφει; Ποτέ δεν έχω καταλάβει.  Η ένωση των μυαλών, η χημεία των κορμιών ή και τα δύο; Οι στιγμές; Η επικοινωνία; Οι φόβοι; Το δόσιμο; Το δέσιμο;  Οι κρυφοί πόθοι;  Η αδικαιολόγητη εξάρτηση;

Γιατί ερωτευόμαστε κάποιον; Είναι μήπως η προβολή των ονείρων μας για το «τέλειο ταίρι» πάνω σ’ έναν τυχαίο άνθρωπο, που συναντούμε στο δρόμο μας; Είναι η μοναξιά μας, που θέλουμε να ξεπεράσουμε; Όσο μεγαλύτερη η περίοδος της  μοναξιάς, τόσο μεγαλύτερος ο έρωτας; Μήπως, τελικά, είμαστε ερωτευμένοι με τον έρωτα και το αντικείμενο του έρωτά μας δεν έχει σημασία;

Και πόσο κρατάει ο έρωτας; Είναι άραγε ένας και μοναδικός ο «μεγάλος έρωτας» της ζωής μας ή η ιστορία επαναλαμβάνεται; Και πού χάνεται αυτή η οικειότητα μ΄έναν άνθρωπο που ήταν τα «πάντα» για εμάς κάποτε;;;  Και πότε είμαστε έτοιμοι να πέσουμε με τα μούτρα στο καινούριο χωρίς να έχει μείνει μέσα μας ίχνος από το παλιό; Και τελικά, οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο; Και..και…και, και χίλια ακόμα ερωτηματικά. Και όσο και αν τα ψάχνω νομίζω πως απαντήσεις δε θα πάρω…
Πρόσφατα συνάντησα την Ιωάννα. Ήταν κουρασμένη αρκετά απ΄τα χωρίσματα,  αλλά δε μου έκρυψε πως ήταν ενθουσιασμένη με έναν καινούριο συνεργάτη της, που τη φλερτάρει. «Σπαθί» και «θεογκόμενο», μου τον χαρακτήρισε.  Και όταν τη ρώτησα αν υπάρχει στο μυαλό της ο Ανδρέας χαμογέλασε με νόημα  και μου΄πε: «Είναι τόσο cool να βγαίνεις από μια σχέση που σου μάτωσε την καρδιά και με γυμνασμένη πια ψυχή, να βλέπεις στον ορίζοντα μια καινούρια!!!»

Όσο για τον Ανδρέα, τον πέτυχα σε ένα μπαρ να χαριεντίζεται με την πορτιέρισσα. Αυτός ήταν ο Αντρέας που ήξερα χρόνια τώρα…Σαν να μην πέρασε μια μέρα…Σαν να μην πέρασε η Ιωάννα από τη ζωή του… και όταν τον ρώτησα τι κάνει και αν είναι καλά, μου είπε «αυτή η ζουζούνα απέναντί μου είναι ΚΟΛΑΣΗ!!!» και μου έκλεισε το μάτι συνωμοτικά.

 

the end

 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό meta magazino

Μοιράσου το:

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.