Όλα τα πήρε το καλοκαίρι… (από τον Γιώργο Σταυρακίδη)

stavrakidis

11.11.17, 10:03

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι… (από τον Γιώργο Σταυρακίδη)

 

Τι καλοκαίρι ήταν κι αυτό!ola ta pire to kalokairi

Από εκείνα που ήρθαν σίφουνας και παρέσυραν στο διάβα τους οτιδήποτε βρέθηκε εκεί. Άνθρωποι, ευτυχίες, δυστυχίες, έρωτες, χωρισμοί, τραγούδια και θέατρα, λογαριασμοί και φόροι… όλα τα πήρε το καλοκαίρι! – Θα μου πεις, έφερε άλλα… καινούριες σχέσεις, καινούριους λογαριασμούς και φόρους (αλίμονο!), καινούρια εποχή! Αλλά, ποιος ρωτάει αν ήθελα να χάσω εκείνα που πήρε; (εντάξει, δεν εννοώ τους φόρους. Αυτούς ας τους πάρει και να μη ξαναγυρίσουν…). Όμως για τα υπόλοιπα, ποιος ορίζει το δικό μου μέτρο απώλειας και συναισθήματος ώστε να γνωρίζω ΕΓΩ  πότε θα κλάψω, ΕΓΩ πότε θα επιθυμήσω ό,τι έφυγε;

Τι Φθινόπωρο κι αυτό!

Μια εποχή που χρόνο με τον χρόνο χάνεται στις μνήμες και τις φωτογραφίες μας. Κάποτε γέμιζαν τα πεζοδρόμια κίτρινα φύλλα, περίμενες τα πρωτοβρόχια, φεύγανε τα χελιδόνια και οι πελαργοί, φορούσες μια ζακέτα για τη βραδινή ψύχρα… Όλα είχαν μια σειρά και ήξερες τι να περιμένεις! Τώρα, ξυπνάμε ένα πρωί και από το σεντόνι της προηγούμενης βραδιάς, ψάχνουμε γρήγορα το πάπλωμα της επόμενης. Διπλώνουμε το κοντομάνικο και βγάζουμε  μπροστά μπροστά τα μπουφάν. Οι εποχές αλλάξανε… έτσι μια μέρα ξαφνικά ήρθε ο επόμενος χειμώνας, ντυμένος φθινόπωρο και φέτος…

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι…

Πήρε την Μαρίνα που γνώρισα στις διακοπές και ξημερωθήκαμε μερικά πρωινά στη σκηνή με θέα την παραλία. Ξέραμε καλά και οι δύο πως οι μέρες μετρούσαν αντίστροφα… «και τι σε νοιάζει;» μου έλεγε… «ίσως να θέλω παραπάνω» της έλεγα. Έφυγε από εκεί που ήρθε ένα μεσημεράκι με το πλοίο κι εγώ στεκόμουν σαν χαζός να την κοιτάω να μικραίνει στη θάλασσα, για όσο με χαιρετούσε από το κατάστρωμα…

«ναι Μαρίνα. Νομίζω τελικά πως όντως ήθελα παραπάνω αλλά δε θα το μάθεις ποτέ…»

Τα «Ήσυχα βράδια» της Αρλέτας δεν θα είναι ξανά ποτέ τα ίδια. Οι ταινίες της Λάσκαρη θα παίζονται πλέον και θα φέρνουν θλίψη, το «Home alone» θα αποχαιρετά πάντα από εδώ και πέρα τον John Heard, το γέλιο στις ταινίες του Τζέρι Λούις θα παγώνει κάθε φορά που ένα τηλεοπτικό κανάλι θα τις προβάλει… Σύμφωνα με τη Unicef περισσότερα από 200 παιδιά έχασαν τη ζωή τους, τους  μήνες του περασμένου καλοκαιριού, στη προσπάθεια να φτάσουν στις Ιταλικές ακτές…

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι…

Η πόλη όμως επέστρεψε στους γρήγορους ρυθμούς της. Έτσι πρέπει άλλωστε… Τα αυτοκίνητα τρέχουν, οι άνθρωποι τρέχουν, τα σύννεφα τρέχουν. Ήρθαν βροχές, φορέσαμε τα μπουφάν μας, βγάλαμε τα πιο σκούρα ρούχα και συναισθήματα μας που κρύβαμε κάπου με ασφάλεια…  Ξεχάστε το καλοκαίρι και ζήστε όσα ήρθαν μετά από αυτό… με τις απώλειες και τις παρουσίες, με παλιά και καινούρια. Με έναν βιαστικό χειμώνα σαν κι εμάς…  βρίσκει κι αυτός και τα κάνει, μη νομίζετε!

Μέχρι τα επόμενα…

*Ο τίτλος του άρθρου, είναι δανεισμένος από το ομώνυμο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη

Γιώργος Σταυρακίδης (g.stavrakidis@gmail.com)

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό meta magazino

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Please follow and like us:

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι… (από τον Γιώργο Σταυρακίδη)

stavrakidis

11.11.17, 10:03

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι… (από τον Γιώργο Σταυρακίδη)

 

Τι καλοκαίρι ήταν κι αυτό!ola ta pire to kalokairi

Από εκείνα που ήρθαν σίφουνας και παρέσυραν στο διάβα τους οτιδήποτε βρέθηκε εκεί. Άνθρωποι, ευτυχίες, δυστυχίες, έρωτες, χωρισμοί, τραγούδια και θέατρα, λογαριασμοί και φόροι… όλα τα πήρε το καλοκαίρι! – Θα μου πεις, έφερε άλλα… καινούριες σχέσεις, καινούριους λογαριασμούς και φόρους (αλίμονο!), καινούρια εποχή! Αλλά, ποιος ρωτάει αν ήθελα να χάσω εκείνα που πήρε; (εντάξει, δεν εννοώ τους φόρους. Αυτούς ας τους πάρει και να μη ξαναγυρίσουν…). Όμως για τα υπόλοιπα, ποιος ορίζει το δικό μου μέτρο απώλειας και συναισθήματος ώστε να γνωρίζω ΕΓΩ  πότε θα κλάψω, ΕΓΩ πότε θα επιθυμήσω ό,τι έφυγε;

Τι Φθινόπωρο κι αυτό!

Μια εποχή που χρόνο με τον χρόνο χάνεται στις μνήμες και τις φωτογραφίες μας. Κάποτε γέμιζαν τα πεζοδρόμια κίτρινα φύλλα, περίμενες τα πρωτοβρόχια, φεύγανε τα χελιδόνια και οι πελαργοί, φορούσες μια ζακέτα για τη βραδινή ψύχρα… Όλα είχαν μια σειρά και ήξερες τι να περιμένεις! Τώρα, ξυπνάμε ένα πρωί και από το σεντόνι της προηγούμενης βραδιάς, ψάχνουμε γρήγορα το πάπλωμα της επόμενης. Διπλώνουμε το κοντομάνικο και βγάζουμε  μπροστά μπροστά τα μπουφάν. Οι εποχές αλλάξανε… έτσι μια μέρα ξαφνικά ήρθε ο επόμενος χειμώνας, ντυμένος φθινόπωρο και φέτος…

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι…

Πήρε την Μαρίνα που γνώρισα στις διακοπές και ξημερωθήκαμε μερικά πρωινά στη σκηνή με θέα την παραλία. Ξέραμε καλά και οι δύο πως οι μέρες μετρούσαν αντίστροφα… «και τι σε νοιάζει;» μου έλεγε… «ίσως να θέλω παραπάνω» της έλεγα. Έφυγε από εκεί που ήρθε ένα μεσημεράκι με το πλοίο κι εγώ στεκόμουν σαν χαζός να την κοιτάω να μικραίνει στη θάλασσα, για όσο με χαιρετούσε από το κατάστρωμα…

«ναι Μαρίνα. Νομίζω τελικά πως όντως ήθελα παραπάνω αλλά δε θα το μάθεις ποτέ…»

Τα «Ήσυχα βράδια» της Αρλέτας δεν θα είναι ξανά ποτέ τα ίδια. Οι ταινίες της Λάσκαρη θα παίζονται πλέον και θα φέρνουν θλίψη, το «Home alone» θα αποχαιρετά πάντα από εδώ και πέρα τον John Heard, το γέλιο στις ταινίες του Τζέρι Λούις θα παγώνει κάθε φορά που ένα τηλεοπτικό κανάλι θα τις προβάλει… Σύμφωνα με τη Unicef περισσότερα από 200 παιδιά έχασαν τη ζωή τους, τους  μήνες του περασμένου καλοκαιριού, στη προσπάθεια να φτάσουν στις Ιταλικές ακτές…

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι…

Η πόλη όμως επέστρεψε στους γρήγορους ρυθμούς της. Έτσι πρέπει άλλωστε… Τα αυτοκίνητα τρέχουν, οι άνθρωποι τρέχουν, τα σύννεφα τρέχουν. Ήρθαν βροχές, φορέσαμε τα μπουφάν μας, βγάλαμε τα πιο σκούρα ρούχα και συναισθήματα μας που κρύβαμε κάπου με ασφάλεια…  Ξεχάστε το καλοκαίρι και ζήστε όσα ήρθαν μετά από αυτό… με τις απώλειες και τις παρουσίες, με παλιά και καινούρια. Με έναν βιαστικό χειμώνα σαν κι εμάς…  βρίσκει κι αυτός και τα κάνει, μη νομίζετε!

Μέχρι τα επόμενα…

*Ο τίτλος του άρθρου, είναι δανεισμένος από το ομώνυμο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη

Γιώργος Σταυρακίδης (g.stavrakidis@gmail.com)

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό meta magazino

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Please follow and like us:

Powered by Friktoria.com